Film: WHERE THE WILD THINGS ARE

Een monsterklus was het, de verfilming van Where the Wild Things Are, Maurice Sendaks klassieke prentenboek uit 1963. Jarenlange voorbereidingen, twijfels over de haalbaarheid en eindeloze vergaderingen gingen eraan vooraf. Dat is niet zo vreemd. Het boek, in het Nederlands vertaald als Max en de maximonsters, is niet alleen enorm geliefd, maar ook nauwelijks verfilmbaar. Het wordt bevolkt door fantastische monsters, kent als enige held een kleine jongen in een wolfspakje, en telt maar een paar honderd woorden tekst.

Hoe maak je daar een lange speelfilm van? Spike Jonze, regisseur van Being John Malkovichen Adaptation, durfde het aan. Met goedkeuring van de inmiddels 81-jarige Sendak en hulp van schrijver Dave Eggers bouwde hij het verhaal over het jongetje Max uit tot een groots avontuur.

Max is wild en onbezonnen, maar ook gevoelig. Wanneer zijn oudere zus hem negeert, zijn leraar op school vertelt dat de zon doodgaat en zijn moeder te weinig tijd voor hem heeft, wordt het hem te veel. Hij rent boos zijn huis uit en vlucht. Met een bootje vaart hij naar een eiland waar enorme monsters wonen. Ze dreigen Max op te eten, maar bedenken zich op tijd en kronen hem tot koning.

Een werkelijk prachtige film die in de bosrijke ambiance van het Openluchttheater meer dan waar dan ook een echte belevenis is voor jong en oud.